แชร์ประสบการณ์ เกี่ยวกับ วัฒนธรรมในโรงเรียนของคนญี่ปุ่น

บทความนี้ดิฉันจะขอเล่าต่อจากเรื่อง ระเบียบวินัยของชาวญี่ปุ่นค่ะ ครั้งหนึ่งดิฉันได้มีโอกาสไปทัศนศึกษาและไปสร้างปฏิสัมพันธ์กับน้อง ๆ ชาวญี่ปุ่นที่โรงเรียนระดับประถมชั้นต้นของประเทศญี่ปุ่นแห่งหนึ่ง ขอให้ทุกท่านลองติดตามดูว่าโรงเรียนระดับปฐมของประเทศญี่ปุ่นกับบ้านเราแตกต่างกันอย่างไร

วัฒนธรรมในโรงเรียนของคนญี่ปุ่น

โรงเรียนระดับประถมของประเทศญี่ปุ่น ดิฉันสังเกตพบว่าจะมีขนาดไม่ค่อยใหญ่นัก ประเทศของเขาเล็กค่ะไม่ว่าจะสถานที่ จำนวนนักเรียนต่อชั้นเรียนก็ราว ๆ 30 คน นักเรียนจะใส่เสื้อผ้าตามสบาย เสื้อผ้าเหล่านั้นมักจะมีสีสันสดใสเป็นแบรนด์การ์ตูนญี่ปุ่น คิดตี้ สนู๊บปี๊ มินนี่มิคกี้เม้าท์ แทบจะก๊อปปี้กันออกมาเลยค่ะ เนี่ยแหละค่ะ การแต่งตัวแบบธรรมดาที่เสมอภาคกันของเด็กญี่ปุ่น ซึ่งทุกครอบครัวสามารถจัดหาเสื้อผ้าแบบนี้ให้กับลูกได้เหมือนกัน

ความแตกต่างกันระหว่างชนชั้นมีน้อยมากและสิ่งที่นักเรียนขาดไม่ได้เลยคือ เป้ ที่เอาไว้ใส่สำภาระต่าง ๆ เมื่อดิฉันเข้าไปในห้องเรียน หัวหน้าชั้นจะนำเด็ก ๆ ทุกคนยืนขึ้น และกล่าวสวัสดีว่า "โอไฮโยโกะไซมัส" สภาพการจัดโต๊ะเรียนก็แตกต่างกัน บางห้องจัดเป็นแบบกลุ่ม โต๊ะ 4 ตัวจะหันมาชนกัน บางห้องก็จัดที่นั่งธรรมดาเหมือนกับโรงเรียนในไทย และถ้าสมาชิกนักเรียนในห้องส่งเสียงดังหรือคุยกันจนต้องกำหลาบ ดิฉันเห็นว่าคุณครูเดินไปบอกที่ห้วหน้าห้องและเด็กที่เป็นหัวหน้าห้องคนนั้นก็ออกมาหน้าชั้นเรียน และกล่าวคำว่า "มินน่าซัง ชิซูกะนิชิเตะคุดาไซ" ซึ่งแปลว่า "ทุกคน กรุณาเงียบ" สมาชิกในชั้นก็ค่อย ๆ สงบเสียงลง

วัฒนธรรมในที่ทำงานของคนญี่ปุ่น

เช่นเดียวกันกับตอนที่ทำงานกับบริษัทญี่ปุ่น ดิฉันสังเกตเห็นว่า ชาวญี่ปุ่นระดับ MD ก็จะสั่งเรื่องต่าง ๆ ลงมายังหัวหน้าฝ่ายแต่ละฝ่าย MD จะรับงานดูภาพรวม และโดยเฉพาะการพบปะลูกค้าหรือแขกที่มาเยี่ยมเยียนบริษัท ส่วนคนญี่ปุ่นระดับผู้จัดการหรือหัวหน้าส่วนก็จะสั่งตรงลงมาที่ผู้ช่วยหรือผู้จัดการคนไทยโดยตรง เราจะไม่ค่อยพบคนญี่ปุ่นลงมาดิวกับสตาฟคนไทย ดังนั้นจะเห็นคนญี่ปุ่นระดับผู้จัดการบางบริษัทนั่งอยู่แต่หน้าคอมพิวเตอร์คอยตอบแต่อิเล็กโทรนิกเมลและไม่ค่อยจะพูดมาก และมักจะคุยกันเองในกลุ่มคนญี่ปุ่นด้วยกัน มันเป็นเรื่องของซีเนียริตี้และการปลูกฝังความมีวินัยค่ะ

อาหารกลางวันในโรงเรียนของคนญี่ปุ่น

ขอตัดเข้ามาเรื่องมื้ออาหารกลางวันเลยนะคะ อาหารกลางวันของเด็กญี่ปุ่นจะประกอบไปด้วยอาหารครบ 5 หมู่และที่ขาดไม่ได้คือนมคนละขวด ทุกคนต้องรับประทานอาหารที่ตักมาให้หมดเก็บภาชนะเข้าที่และออกไปล้างปากล้างมือด้วยสบู่ที่ใส่ถุงผ้าตาข่ายที่แขวนไว้ ตอนแรก ดิฉันสังเกตเห็นแล้วยังงงเลย สบู่เขาใส่ไว้อย่างนี้หรือ ทำไมไม่ใส่กล่องล่ะ มันก็สะดวกดีไงคะที่ถู ๆ สบู่กับถุงผ้าตาข่ายเกิดฟองสบู่ง่ายดีไงคะ ดิฉันก็นึกในใจว่า ง่ายดี เหมือนกัน

กิจกรรมต่าง ๆ ในโรงเรียนของคนญี่ปุ่น

เด็กญี่ปุ่นไม่ได้เรียนอย่างเดียวนะคะ มีการฝึกความมียูนิตี้เป็นประจำสม่ำเสมอ จากการฝึกกิจกรรม เช่น ดนตรี มีการเดินพาเลซกันตามวาระ มีการมารับฟังหรือมาประชุมร่วมกันหรือจัดกิจกรรมร่วมกันทั้งโรงเรียนเป็นประจำสม่ำเสมอ และการแนะนำตัวของเด็กแต่ละคนก็คล้าย ๆ กันค่ะ เช่น บอกชื่อ-สกุล และจบด้วยชั้นปีที่เรียน หรือ อายุเช่น "มัทซึโมโตะ มายุ คิวไซเดซ" แปลว่า "ฉันชื่อมัทซึโมโตะ มายุ อายุ 9 ปีค่ะ" ซึ่งถ้าเราดูรายการเด็กของญี่ปุ่นจะเข้าใจเพราะจะเห็นตามดั่งที่ดิฉันสังเกตเห็น

สรุป

ท้ายสุดนี้พอดิฉันจะกลับจากโรงเรียนแห่งนี้นักเรียนทุกคนจะให้ความสำคัญกับตัวเราและบ้ายบายหรือกล่าวคำว่า "ซาโยนาระ มาตะเน้ มาต๊ะไอมาโช" แปลว่า "บ๊ายบาย ลาก่อนค่ะ แล้วพบกันใหม่นะคะ" หรือมีการร้องเพลงส่งคณะที่มาเยี่ยมค่ะ การเยี่ยมชมโรงเรียนประถมระดับต้นก็มีที่เกี่ยวกับความมีระเบียบวินัยเพียงเท่านี้ค่ะ

Author: Wraporn Santikunaporn